Ευρύτερη νοηματική ενότητα
Η ευρύτερη ενότητα αυτού του αναγνώσματος φαίνεται να είναι το Μάρκ. 1:14–3:12. Μετά τη βάπτιση του Χριστού και την παραμονή του στην έρημο, ο Χριστός αρχίζει τη διακονία του κηρύσσοντας τη βασιλεία του Θεού και καλώντας μαθητές. Στο 1:21 η σκηνή μεταφέρεται στην Καπερναούμ, ημέρα Σαββάτου, στην τοπική συναγωγή, όπου ο Χριστός θα θεραπεύσει έναν άνθρωπο με ακάθαρτο πνεύμα. Η ενότητα κλείνει με παρόμοια σκηνή στο 3:1–12, όπου ο Χριστός βρίσκεται πάλι σε συναγωγή το Σάββατο και θεραπεύει έναν άνθρωπο με ξερό χέρι. Όλη η ενότητα χαρακτηρίζεται από αντιπαράθεση και ένταση ανάμεσα στον Χριστό και τους μαθητές του αφενός και στους γραμματείς και Φαρισαίους αφετέρου. Αν προσέξει κανείς, η εχθρότητα αρχίζει σιγά σιγά στο σημερινό ανάγνωσμα, με τις θρησκευτικές αρχές να «διαλογίζονται εν ταις καρδίαις αυτών» για τη συμπεριφορά και τη διδασκαλία του Χριστού. Στο τέλος της ενότητας (3:6) έχουν βγει από τη συναγωγή και συσκέπτονται με τους Ηρωδιανούς πώς να τον αφανίσουν. Βλέπουμε εδώ ότι στο Ευαγγέλιο του Μάρκου οι διηγήσεις είναι πιο συμπυκνωμένες και ότι ήδη στο τρίτο κεφάλαιο η σκηνή έχει στηθεί για τα τελικά γεγονότα της Ιερουσαλήμ και τη σταύρωση του Χριστού.
Σημειώσεις
Όπως ο «υιός ανθρώπου» Ιεζεκιήλ, αν και ιερέας (Ιεζ. 1:3), κήρυξε τον λόγο του Θεού όχι στον ναό αλλά έξω από αυτόν, στη Βαβυλώνα, έτσι και εδώ ο «Υιός του ανθρώπου» Ιησούς κηρύσσει τον λόγο του Θεού σε έναν αόριστο «οίκο» (η μετάφραση RSV είναι παραπλανητική, καθώς αποδίδει το εἰς οἶκόν ως «στο σπίτι του»). Πρόκειται για σαφή αναφορά στις κατ’ οίκον εκκλησίες του Παύλου: όπου κηρύσσεται ο λόγος του Θεού, εκεί κατοικεί ο Θεός. Κατά συνέπεια, δεν χρειάζεται να πάει κανείς στον ναό της Ιερουσαλήμ για να θεραπευτεί από τη σωματική του ασθένεια καθώς και από την αμαρτία προς τον Θεό. Ο ίδιος ο Θεός βγαίνει με τον λόγο του να μας συναντήσει όπου κι αν βρισκόμαστε και να μας θεραπεύσει, αν εμπιστευτούμε τον λόγο του. Αφού θεραπευτούμε, δεν πηγαίνουμε στον ναό, αλλά στον δικό μας «οίκο» με το δικό μας κρεβάτι, για να δοξάσουμε τον Θεό. Ο λόγος του Θεού δεν είναι δεμένος με την Ιερουσαλήμ και τον ναό της. Πράγματι, η ουσιώδης λειτουργία του ναού, ως τόπου όπου προσφέρονται θυσίες για την εξιλέωση των αμαρτιών μας, πραγματοποιείται τώρα πλήρως έξω από τον ναό μέσω του «λόγου». Ο λόγος είναι ότι η αληθινή θυσιαστική λατρεία είναι «λογική λατρεία»: «Σας παρακαλώ λοιπόν, αδελφοί, διά των οικτιρμών του Θεού, να παραστήσητε τα σώματά σας θυσίαν ζώσαν, αγίαν, ευάρεστον εις τον Θεόν, ήτις είναι η λογική σας λατρεία,» (λογικὴν λατρείαν) (Ρωμ. 12:1).
Περαιτέρω βιβλιογραφία
Sharyn Dowd, Reading Mark, Smith & Helwys Publishing, Macon, GA, 2000.
Παύλος Ναντίμ Ταράζι (Paul Nadim Tarazi), New Testament Introduction, Vol. 1: Paul and Mark, St Vladimir’s Seminary Press, Crestwood, NY, 1999· σ. 146–148.